Ademen doet leven, als we niet meer ademen is het leven snel voorbij. Bij deze vanzelfsprekende alledaagse bezigheid staan we zelden stil. Toch is het allemaal niet zo vanzelfsprekend en alledaags als we denken. Onze ademhaling veranderd voortdurend, ze reageert op alles wat er in ons leven gebeurt. Of we nu slapen, dromen, rusten of plezier hebben, blij zijn, dansen, of huilen, schrikken of angst hebben, onze adem reageert door van ritme te veranderen, hoger of lager in het lichaam te komen of sneller of langzamer te gaan.

Ademen is de schakel tussen lichamelijke en geestelijke activiteit. Uit ons taalgebruik blijkt duidelijk dat er een wisselwerking is tussen adem en emoties: een adembenemend schouwspel, de adem stokte hem in de keel, hij hield zijn adem in, ademloos luisteren, een lange adem hebben, verlicht ademen, zuchten uit wanhoop, stikken van woede, je opgelucht voelen. Allemaal uitdrukkingen die laten zien dat er een samenhang is tussen ademen en emoties.

'Laat me zien hoe je ademt en ik zal zeggen wie je bent'. De ademhaling is immers de spiegel van ons hele leven. Levendig van aard zijn betekent diep ademhalen, intens reageren en zich vrij bewegen. Naar gelang we ademen, zijn we dus meer of minder levendig of gevoelloos. Maar andersom werkt het ook , want zoals de ademhaling onze psychische toestand beinvloed, zo beinvloed onze psychische toestand ook onze ademhaling. Door angst, spanning, vreugde, geluk, woede of neerslachtigheid, wordt onze ademhaling of geremd of juist verdiept en versneld. Er bestaat geen systeem dat ontvankelijker op de psyche reageert dan de ademhaling